Kαι ξαφνικά, όλοι αναγκάζονται να απομονωθούν. Να αλλάξουν την καθημερινότητά τους και τις μέχρι σήμερα σχεδόν μηχανικές λειτουργίες και συνήθειές τους. Η πανδημία του κορονοϊού δημιουργεί πολλά περισσότερα προβλήματα από όσα πιθανότατα είχες φανταστεί, όπως για παράδειγμα το άγχος που νιώθει κάποιος.

Πιο συγκεκριμένα, το άγχος της αναγκαστικής απομόνωσης, για μικρό ή μεγαλύτερο διάστημα, από όλους τους υπόλοιπους. Καραντίνα δηλαδή, επίσημη ή ανεπίσημη. Όπως και για όλα τα υπόλοιπα θέματα που γέννησε ο COVID-19 όμως, υπάρχουν λύσεις τόσο για το ευαίσθητο θέμα του κατ‘ οίκον περιορισμού όσο και για το ακόμη πιο ευαίσθητο θέμα της αποφυγής οποιασδήποτε κοινωνικής επαφής υπό τον φόβο της μετάδοσης του ιού.

Και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για εργασία από το σπίτι, αποφυγή δραστηριοτήτων όπως το γυμναστήριο και οι συναντήσεις με φίλους κ.ο.κ. Ο καθένας οφείλει να προετοιμαστεί για τις όποιες διαδικασίες, όπως άλλωστε έχει αντιληφθεί και από τα άδεια ράφια των σούπερ μάρκετ. Χρειάζεται ωστόσο να υπάρξει ψυχραιμία από όλες τις πλευρές. Ένα πρώτο βήμα είναι όντως η αγορά κάποιων απαραίτητων αγαθών πρώτης ανάγκης, χωρίς ασφαλώς υπερβολές. Το να έχεις ένα αξιοπρεπές stock προϊόντων στο σπίτι βοηθά στην ψυχολογία και συνεισφέρει στο να χαλαρώσεις ευκολότερα, τουλάχιστον το πρώτο διάστημα δηλαδή τις 2-3 ημέρες που θα αναγκαστείς να διαφοροποιήσεις τις συνήθειές σου.

ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ 1

Στο βιβλίο του 2019 How to do Nothing, η Αμερικανίδα συγγραφέας Jenny Odell γράφει πολύ γλαφυρά πως το „δυσκολότερο πράγμα όταν δεν κάνεις τίποτα, είναι να μην κάνεις τίποτα. Αυτό δημιουργεί ένα πολύ συγκεκριμένο νευρικό συναίσθημα που σε κάνει να νιώθεις υπερδιέγερση και ανικανότητα, ταυτόχρονα„. Η Odell τα έγραψε όλα αυτά πολύ πριν το ξέσπασμα του κορονοϊού και της εξέλιξης αυτού σε πανδημία. Στο κεφάλαιο του προαναφερθέντος βιβλίου με υπότιτλο The Impossibility of Retreat κάνει εκτενή αναφορά στο πώς θα πρέπει να γίνει και η σταδιακή αποκοπή του ατόμου από τις ηλεκτρικές συσκευές, που ξαφνικά θα σταματήσουν να αποτελούν „μία πύλη για χιλιάδες άλλα μέρη αλλά ταυτόχρονα και μηχανές που γεννούν φόβο και δυνητικότητα„.

Ασφαλώς, είναι άλλο πράγμα το να κάνεις ένα ψηφιακό detox και άλλο να αγνοείς την „πυρκαγιά“ που έχει ξεσπάσει στον πραγματικό κόσμο. Είναι άλλωστε απίθανο να μην χρησιμοποιείς καθόλου το κινητό σου τηλέφωνο ή να μην παρακολουθείς τηλεόραση. Αλλά όπως σημειώνει η Jia Tolentino στο δικό της βιβλίο Trick Mirror, επίσης του 2019, „δεν υπάρχει όριο για το πόση ατυχία μπορεί να πλαισιώνει κάποιον, μέσω του ίντερνετ„. Αυτό ακούγεται σαν ένα συνετό πλαίσιο ώστε να γίνει περιορισμός της χρήσης του.

Ο καθένας οφείλει να αφιερώσει χρόνο ώστε να κάνει πράγματα που θα ξεγελάσουν το μυαλό του για μερικές ώρες. Βιβλία, μαγείρεμα, ασκήσεις γυμναστικής, ύπνος. Όλα αποτελούν τρόπους διαφυγής από τις οποιεσδήποτε ανησυχίες. Ίσως βοηθά και το να μην κάνεις κάτι περισσότερο από το να κοιτάς το ταβάνι, παίρνοντας βαθιές ανάσες.

Και να θυμάσαι, πάντοτε, δεν ήρθε η Αποκάλυψη. Τουλάχιστον όχι ακόμη.