Όσο πλούσιος, ωραίος και ευφυής κι αν είσαι, αν η μοναξιά είναι μια συνειδητή επιλογή σου, τίποτε δεν πρόκειται να σε εμποδίσει να κάθεσαι στην άκρη της βεράντας την ώρα που το πάρτυ που έχεις διοργανώσει στη βίλα σου είναι στο φόρτε του. Όχι, δεν κάθεσαι στην άκρη της βεράντας με τη σκέψη να φουντάρεις στο κενό. Αντίθετα, σου αρέσει πάρα πολύ που είσαι μόνος με τις σκέψεις σου.

Φταίνε τα γονίδιά σου

Η μοναξιά δεν είναι μόνο μια περιστασιακή κατάσταση της ζωής, λέει μια νέα μελέτη, αλλά για κάποιους, είναι έμφυτη στάση ζωής. Και αλλάζει με πολύ μεγάλη δυσκολία. Το μόνο κακό, όμως, είναι πως αυτή η διαρκής τάση απομόνωσης αυξάνει τον κίνδυνο αιφνιδίου θανάτου κατά 26%, τρεις φορές περισσότερο από κάποιον που είναι υπέρβαρος και καπνίζει 40 τσιγάρα τη μέρα -αποδεδειγμένα-.

Με αυτό το δεδομένο κατά νου, οι ερευνητές από το Franklin & Marshall College, προσπάθησαν να μελετήσουν περαιτέρω το θέμα και να απαντήσουν στο ερώτημα: Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που είναι διαρκώς μοναχικοί;

Σε πρώτη φάση, βρήκαν ότι η μοναχικότητα δεν συνδέεται με οικονομικά κριτήρια ή έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων. Ούτε με την εξωτερική εμφάνιση και καθόλου με μια εν δυνάμει «καλλιτεχνική φύση». Βασιζόμενοι σε τέσσερα πειράματα που διενήργησαν ειδικοί επιστήμονες του Κέντρου Νοητικής και Κοινωνικής Νευροεπιστήμης στο πανεπιστήμιο του Σικάγο, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι ο εγκέφαλος του μοναχικού ανθρώπου είναι τελείως διαφορετικός από τον εγκέφαλο ενός μη μοναχικού. Και αναλύοντας τις απεικονίσεις στο φλοιό του εγκεφάλου μοναχικών ατόμων, είδαν ξεκάθαρα τη μεγάλη διαφοροποίηση: η ενεργοποίηση των νευρώνων τους ήταν μηδενική σε ερεθίσματα θυμού, αγωνίας, φόβου ή αγάπης (οι εικόνες που τους έδειχναν ήταν ικανές να δημιουργήσουν έντονα τέτοια συναισθήματα).
Βάζοντάς τους να κοιμηθούν είδαν κι άλλες διαφορές: οι κοινωνικοί άνθρωποι είχαν 78% πιο ήρεμο και συνεχή ύπνο σε αντίθεση με τους μοναχικούς που είχαν διαρκείς αφυπνίσεις κατά τη διάρκεια της νύχτας, με 65% από αυτούς να μην μπορούν να κοιμηθούν πέραν των 5 ωρών.

Η μοναξιά της κορυφής

Η ψυχοθεραπευτική εμπειρία της έρευνας απέδειξε ότι η μοναχικότητα δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητικός παράγοντας. Σίγουρα, ο Φρέντυ Κρούγκερ ήταν ένας μοναχικός, παραμορφωμένος κατά συρροή δολοφόνος. Είχε συσσωρευμένο θυμό, αυξημένη αρνητικότητα, καταθλιπτική σκέψη και σοβαρό πρόβλημα με τον έλεγχο των παρορμήσεών του. Αλλά κι ο Μπρους Γουέιν ήταν ένας μοναχικός άνθρωπος. Πολύ πλούσιος, επιτυχημένος επιχειρηματίας αλλά και ένας αξιοθαύμαστος σκοτεινός ιππότης.

Η μελέτη καταλήγει στο εξής: Μολονότι οι μοναχικοί άνθρωποι έχουν απολύτως γονιδιακά μειωμένες ικανότητες αλληλεπίδρασης με τον κοινωνικό ή επαγγελματικό περίγυρο, εντούτοις, μπορούν να εκμεταλλευθούν αυτή την στάση τους. Όταν σε ευχαριστεί να μένεις ή να κινείσαι μόνος στη ζωή, αποκτάς μεγαλύτερη αυτοκυριαρχία και αυτονομία.
Επίσης:
> Κάνεις μόνο πράγματα που σε ευχαριστούν προσωπικά.
> Γίνεσαι περισσότερο δημιουργικός.
> Απολαμβάνεις μια πρόσκαιρη συντροφιά ή σχέση πολύ περισσότερο από τους άλλους.
> Αισθάνεσαι ανεξάρτητος και δίχως την ανάγκη να απολογείσαι σε κανέναν για τις πράξεις σου.
> Απελευθερώνεσαι από την υποχρέωση να προσπαθείς να κάνεις τους γύρω σου χαρούμενους.
> Δεν έχεις την παραμικρή ανάγκη επιβεβαίωσης από τρίτους.
> Γίνεσαι ευκολότερα αφεντικό, παρά υφιστάμενος.

Εν κατακλείδι: Κάθησε μόνος στο βραχάκι και απόλαυσε τη στιγμή σου.