Στην περίπτωση που κάποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την εξουσία σου, τότε η τιμωρία του θα πρέπει να είναι παραδειγματική, προκειμένου να αποκλείσεις ανάλογα φαινόμενα στο μέλλον.

Στην «μπίζνα» μου – αλλά φαντάζομαι και σε κάθε άλλη δουλειά που παίζει εκεί έξω – ο τεμπέλης δεν προκόβει. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που θα μπορέσουν να ανέβουν στην κορυφή και ακόμη λιγότεροι αυτοί που θα μείνουν σε αυτή χωρίς να ιδρώσουν τη φανέλα. Ακόμα και αν είσαι δουλευταράς, όμως, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι πλασμένος για ηγέτης. Βλέπεις φίλτατε, η ηγεσία θυμίζει λίγο ένα φαγητό το οποίο, για να τρώγεται, εκτός από καλά υλικά θέλει και σωστές αναλογίες. Αν ψάχνεις τη σωστή τη «συνταγή» για το πώς να ηγείσαι, λοιπόν, δώσε βάση στα κάτωθι.

Ο σεβασμός κερδίζεται με σεβασμό

Είναι χίλιες φορές προτιμότερο τον σεβασμό να τον καλλιεργήσεις υπομονετικά, κάνοντας τις σωστές κινήσεις και ακολουθώντας την κατάλληλη στρατηγική, παρά να τον εκβιάσεις σπέρνοντας το χάος και τον όλεθρο στον δρόμο σου για την κορυφή. Βλέπεις, μόνο έτσι θα καταφέρεις να έχεις την εκτίμηση και (κυρίως) την υποστήριξη των παλιών «κεφαλιών» της εταιρείας αλλά και να αποτελέσεις πρότυπο για τους πιο νέους, οι οποίοι συνήθως θέλουν να μοιάσουν στον «από πάνω».

Ακόμη, δώσε βάση και στο εξής: Το να δείχνεις σεβασμό δεν σημαίνει ότι πρέπει ντε και καλά να είσαι και ο μ@λ@κ@ς της υπόθεσης – ο σφουγγοκωλάριος, δηλαδή, του αφεντικού ή το χαλάκι πάνω στο οποίο θα καθαρίσει το σκατό που πάτησε. Μην αφήσεις κανένα να περάσει την ευγένειά σου για αδυναμία. Οφείλεις, όμως, να είσαι προσεκτικός και αποφασισμένος να ικανοποιήσεις τις ανάγκες της εταιρείας όποτε το απαιτήσει η περίσταση. Οπότε, μη διστάσεις να σπάσεις κάνα ποδάρι ή ανοίξεις κάνα κεφάλι αν είναι να γίνει η δουλειά. Πάντα, όμως, με μέτρο.

Ακόμα και μια λάθος απόφαση είναι προτιμότερη από καμία απόφαση

Υπάρχουν περιπτώσεις που μια απόφαση μπορεί να αλλάξει εντελώς το παιχνίδι για τον αρχηγό ή και για την ομάδα. Για παράδειγμα,           ο Καίσαρας έγινε μάγκας όταν αποφάσισε να διασχίσει τον ποταμό Ρουβίκωνα, δίνοντας το τελειωτικό κτύπημα στην ετοιμοθάνατη ρωμαϊκή Δημοκρατία. Ή ο Βρούτος, έκανε ονοματάκι επειδή ακριβώς αποφάσισε να περάσει από λεπίδι τον «τσιμπητό» του, τον Ιούλιο…

Άσχετα με το πώς έμειναν οι δυο τους στην ιστορία – ο μεν Καίσαρας ως ένας από τους μεγαλύτερους στρατιωτικούς και πολιτικούς ηγέτες, ο δε Βρούτος ως συνώνυμο της προδοσίας – οι προσωπικότητες αυτές έχουν κάτι κοινό: Έλαβαν σημαντικές αποφάσεις. ​Για να στο κάνω λιανά: Αν δυσκολεύεσαι να πάρεις μια απόφαση στη δουλειά, είναι πολύ πιθανό κάποιο ανυπόμονο τσογλανάκι να προσπαθήσει να την πάρει για λογαριασμό σου. Για να αποφύγεις τέτοιες καταστάσεις, λοιπόν, αλλά και για να λογίζεσαι σωστό «boss», θα πρέπει να εμπνέεις και το φόβο.

Στην περίπτωση, δε, που κάποιος από τους «από κάτω» τολμήσει να αμφισβητήσει την εξουσία σου, τότε η τιμωρία του θα πρέπει να είναι παραδειγματική, προκειμένου να αποκλείσεις ανάλογα φαινόμενα στο μέλλον. Δε λέω ντε και καλά να τον ταΐσεις στα ψάρια, αλλά μια «στέρηση βαθμού» (που λέγαμε και στον στρατό) όταν περιμένει προαγωγή ή – ακόμη πιο ακραία – η απόλυση του εξυπνάκια, αρκεί για να περάσει το μήνυμα στα λοιπά μέλη του τιμ. Σε κάθε περίπτωση, την ποινή την διαλέγεις εσύ με βάση την σοβαρότητα του παραπτώματος. Προσοχή: Στόχος σου δεν είναι να καταλήξεις δικτάτορας σαν τον Αδόλφο, αλλά να κάνεις ξεκάθαρο ποιος είναι αυτός που κάνει κουμάντο.

Όταν πρέπει να πάρεις κάποια σημαντική απόφαση και σε κόβει κρύος ιδρώτας, μην μασάς -το να ηγείσαι εμπεριέχει και την ευθύνη. Και η ευθύνη πάει πάντα αγκαζέ με τους δισταγμούς, έτσι απλά.

Μην διστάσεις να πάρεις κεφάλια

Το πράγμα έχει ως εξής: Ως ηγέτης, μια από τις δουλειές σου είναι να κάνεις τον οργανισμό ή την ομάδα της οποίας ηγείσαι να λειτουργεί όσο πιο αποδοτικά γίνεται. Ο πιο εύκολος και ανέξοδος τρόπος για να το πετύχεις αυτό είναι έχοντας την ίδια συμπεριφορά προς όλους τους εμπλεκόμενους, από το «μεγάλο αφεντικό» της εταιρείας μέχρι την καθαρίστρια του γραφείου.

Πρόσεξε με, δεν εννοώ να καταλήξεις σαν πολιτικάντης, όλο χαμόγελο και χαιρετούρα και από δουλειά μηδέν, αλλά περισσότερο σαν παιχνιδιάρικο πίτμπουλ: Αν κάποιος καθυστερεί αυτό που έχει αναλάβει, βοήθησέ τον. Αν εξακολουθήσει να καθυστερεί, πίεσέ τον. Στην τρίτη καθυστέρηση, πάτησέ τον χάμω. Αν δεν με πιάνεις, σκέψου τον Αλ Καπόνε: Παρά τις ιστορίες που κυκλοφορούσαν για την πάρτη του και όσα έκανε πίσω από κλειστές πόρτες, δημοσίως φαινόταν ένας ταπεινός και γενναιόδωρος τυπάς. Ήξερε καλά σε ποιες περιπτώσεις όφειλε να συμπεριφερθεί ως κύριος, πότε να τρίξει τα δόντια και πότε να τα σπάσει.

Μάθε να ρισκάρεις και να παίρνεις την ευθύνη

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή που τις λένε «κομβικές». Είναι αυτές οι στιγμές που αποφασίζουν αν εσύ θα είσαι αυτός που θα γράψεις ιστορία ή αν απλά θα καταλήξεις μια μικρή υποσημείωση στην ιστορία κάποιου άλλου. Η «διαδρομή» της ανθρωπότητας είναι γεμάτη από τέτοιες στιγμές, όπου κάποιος πήρε τη σωστή απόφαση, ενώ ο απέναντί του τζόγαρε σε κουτσό άλογο. Για να γίνεις «κάποιος», λοιπόν, πρέπει να είσαι εσύ αυτός που παίρνει την ευθύνη πάνω του.

Για παράδειγμα, δες την πύλη του Αδριανού στο κέντρο της πρωτευούσης. Τη βάπτισαν έτσι όχι γιατί ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός τη σήκωσε μια ωραία πρωία με τα χεράκια του σαν αυθαίρετο στο Πέραμα, αλλά επειδή ήταν αυτός που σε κάποια φάση της «καριέρας» του αποφάσισε ότι το συγκεκριμένο μνημείο πρέπει να στηθεί εκεί που βρίσκεται ακόμη και σήμερα. Πήρε την ευθύνη για το εν λόγω προτζεκτάκι και αυτό εξακολουθεί να υπενθυμίζει το όνομά του στην αιωνιότητα.

​Αν σε κόβει κρύος ιδρώτας όταν πρέπει να πάρεις κάποια σημαντική απόφαση, μη μασάς -το να ηγείσαι εμπεριέχει και την ευθύνη. Και η ευθύνη πάει πάντα αγκαζέ με τους δισταγμούς, έτσι απλά.

Ακόμα και αν φτάσεις στην κορυφή, μην σταματήσεις να δουλεύεις

Όπως έλεγα και στην αρχή, «αν δεν βρέξεις κώλο, ψάρι δεν τρως». Αν δεν τα πας καλά με τις παροιμίες, αυτό σημαίνει ότι για να γίνεις μια μέρα αφεντικό, πρέπει προηγουμένως να έχεις ξεσκιστεί στη δουλειά. Αφού ξεσκιστείς στη δουλειά και γίνεις «μεγάλος», τότε μόνο θα αποτελέσεις πρότυπο για κάθε υφιστάμενο. Αν, όμως, φτάσεις στο σημείο να αποτελείς πρότυπο για κάθε μέλος της ομάδας σου, τότε δεν έχεις άλλη επιλογή από το να εξακολουθήσεις να σκίζεσαι στη δουλειά, γιατί μόνο έτσι θα εμπνέεις σεβασμό. Και ο σεβασμός, όπως είπαμε, είναι φίλος σου. Χωρίς αυτόν, δε λογίζεσαι ηγέτης.

Για να κάνουμε τη σούμα: χωρίς αγώνα και πάλη, φιλαράκο, δεν κάνεις τίποτα. Στην τελική, ο αγώνας αυτός είναι που θα κάνει την τελική σου νίκη πιο γλυκιά, το να γίνεις, δηλαδή, κι εσύ μια μέρα αφεντικό και κανονικός ηγέτης. Ποιος ξέρει; Με λίγη τύχη (γιατί χρειάζεται και αυτή η ρημάδα) μπορεί να γράψεις κι εσύ ιστορία. Ακόμη και αν δεν τα καταφέρεις, όμως, δεν πειράζει. Τουλάχιστον θα κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια, ξέροντας ότι έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες. Και αυτό από μόνο δεν είναι μικρή υπόθεση. Ciao.