Ως γνωστόν, η γερμανική λέξη «idiot» σημαίνει ανόητος. Αυτό που δεν είναι ευρύτερα γνωστό, ανάγεται στο ότι η λέξη αυτή προέρχεται από την ελληνική λέξη «ιδιώτης», την οποία χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι για να περιγράψουν τον άνθρωπο που αδιαφορούσε για τα κοινά και τα πολιτικά τεκταινόμενα…

Κυριακή σήμερα 9 Ιουνίου 2019. Είναι η ημέρα που ο Ελληνισμός του Ντίσσελνρορφ έπειτα από σχεδόν 5 χρόνια καλείται να ψηφίσει το νέο Διοικ. Συμβούλιο της Ελληνικής Κοινότητας του Ντίσσελντορφ.

Αυτό που όλους μας προβληματίζει, είναι η ανακύκλωση ονομάτων και προσωπικοτήτων, με παρουσία και δράση στα κοινά πολλών χρόνων, που έχουν ξεπεράσει τα μισά χρόνια ενός αιωνόβιου. Για να μην παρεξηγηθώ, καλά να είναι οι άνθρωποι και μακάρι να συνεχίσουν για άλλα τόσα χρόνια, καθότι η εμπειρία και η πνευματική τους διαύγεια είναι απαραίτητες για την εύρυθμη λειτουργία των διοικητικών μηχανισμών.

Ωστόσο, η Κοινότητα χρειάζεται και τους νέους ανθρώπους. Όχι μόνο για να ενισχύσουν τις διοικητικές μηχανές με φρέσκες ιδέες και όρεξη για δουλειά, αλλά και για να μάθουν δίπλα στους εμπειρότερους και να ανεβάσουν το επίπεδο λειτοτργίας της Κοινότητας. Αυτό αποτελεί ανάγκη, όχι μόνο για την ανανέωση  του προσωπικού, αλλά και για να βρει ο 20άρης, ο 30άρης και ο 40άρης, τον άνθρωπο εκείνο που θα κατανοεί τις ανάγκες και τους προβληματισμούς  του και θα τον εκπροσωπεί στα όργανα διοίκησης.

Γενικά, υπάρχει η αίσθηση ότι οι όροι «νέοι» και «συνδικαλισμός» τελούν σε σχέση αμοιβαίου αποκλεισμού, αφού η ύπαρξη του ενός συνεπάγεται αυτόματα την κατάργηση του άλλου. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε τη νεολαία να οργανώνεται συστηματικά σε ομάδες που αφορούν το πολιτικό γίγνεσθαι, τα φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα και να αρθρώνουν λόγο ουσιαστικό και ρηξικέλευθο. Ενόψει εκλογών, συχνά – πυκνά επανέρχεται το ερώτημα ως προς το γιατί να κρίνεται απαραίτητο να ασχοληθούν οι νέοι με τα κοινά. Μια τέτοια προσπάθεια είναι και η παρακάτω, με αφορμή τις εκλογές που θα διεξαχθούν αύριο 9 Ιουνίου.

Στις Κοινότητες, εκεί δύναται κάποιος να έρθει σε επαφή με την πολιτική, πολλώ δε μάλλον, εφ΄ όσον αναφερόμαστε σε νέους ανθρώπους. Αν και γίνεται καταχρηστική χρήση του όρου, θεωρώ πως η αλλαγή μπορεί να ξεπηδήσει αποκλειστικά μέσα από τις ιδέες και την συμμετοχή των νέων σε Συλλόγους και Κοινότητες. Μιλάμε για ανθρώπους  συνειδητοποιημένους, που φέρουν αυτό το αίσθημα ευθύνης και είναι πεπεισμένοι πως οι μεταρρυθμίσεις που πολλοί ευαγγελίζονται (και δυστυχώς λίγοι πράττουν) είναι καιρός να πραγματοποιηθούν, βάζοντας, έτσι, τέλος σε διαιωνιζόμενα προβλήματα των Κοινοτήτων Γερμανίας. Ούτε «επαγγελματίες» πολιτικοί είναι, ούτε προσκολλημένοι σε καρέκλες και κομματικούς φραγμούς, μόνο με αγνά κίνητρα αφοσιώνονται στο να κάνουν καλύτερη την περιοχή τους και δρουν με γνώμονα το κοινό καλό και την ανοικοδόμηση σχέσης εμπιστοσύνης με τους συμπολίτες τους.

Ας μη ξεχνάμε ότι η νέα γενιά σήμερα (20 ετών και άνω) δεν έχει μόνο τον «ρομαντισμό» ως προς τις προθέσεις, κατέχει και τα απαραίτητα εφόδια για να μπορέσει να υλοποιήσεις αυτές τις αλλαγές. Οι περισσότεροι Έλληνες μεταξύ 20 και 35 χρονών έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο, με ακαδημαϊκή κατάρτιση. Με βάση το νεαρό της ηλικίας τους, και με έναν ιδιόμορφο ρομαντισμό να τους χαρακτηρίζει, δεν έχουν προλάβει ακόμα να μπουν σε «νόρμες» και καλούπια, με αποτέλεσμα να είναι πολύ πιο δεκτικοί σε καινοτόμες ιδέες και προτάσεις. Φέρουν αυτόν τον αέρα που χρειάζεται πλέον η Κοινότητα μας για να λύσει χρόνια προβλήματα που ταλανίζουν την τοπική κοινωνία.

Όπως προαναφέρθηκα, οι νέοι έχουν συναίσθηση της πραγματικότητας και των ζητημάτων που εγείρονται γύρω τους. Πληροφορούνται, προβληματίζονται, ενημερώνουν και συχνά παρατηρείται, πως πολιτικά αυτενεργούν.  Αποδεικνύουν πως δεν αποτελούν τη «γενιά του καναπέ», αλλά παίρνουν το μέλλον στα χέρια τους, αφού αποτελούν – το πλέον – ζωτικό τμήμα του πληθυσμού.

Η βασική διαφορά των νέων που επιθυμούν να ασχοληθούν με τα κοινά σε σχέση με όσους μετέχουν σε αυτήν εδώ και χρόνια είναι ότι οι πρώτοι συζητούν, συμφωνούν ή όχι με κριτήριο την ιδεολογία και όχι αυστηρές κομματικές γραμμές. Ιεραρχούν τις ανάγκες και δίνουν προτεραιότητα στην κοινωνία των πολιτών για την οποία αποτελούν οι ίδιοι το πιο ζωντανό παράδειγμα.

Η συλλογή εμπειριών και τα οφέλη,  που μπορεί να σου προσφέρει η ενασχόληση με τα κοινά ως νέος, θα ήταν από μόνο του ένα σοβαρό επιχείρημα για να αρχίσεις  να ασχολείσαι ενεργά. Η τριβή σου τόσο με τους ανθρώπους , όσο και με τις  καταστάσεις δεν σε κάνουν μόνο καλύτερο, αλλά και να βρίσκεσαι σε ετοιμότητα για τις λοιπές αρμοδιότητες και απαιτήσεις  στην ζωή σου. Πραγματικά, είναι δύσκολο να σηκώσεις το χέρι σου και να πεις την γνώμη σου στην αρχή, ειδικά όταν συμμετέχεις για πρώτη φορά σε μαζικούς Φορείς. Διότι ξέρεις πως δεν έχεις μόνο να εκφράσεις την φωνή σου, αλλά και αυτή την συμπατριωτών.

Ωστόσο, αν μείνεις με τα χέρια σταυρωμένα βυθισμένος σε έναν καναπέ, θα λυθούν τα προβλήματα σου και  θα πάψεις να κατηγορείς την μέρχι τώρα Διοίκηση; Σαφώς και όχι , αυτό βρίσκεται στο χέρι σου. Η φωνή και η συμμετοχή σου  μπορούν να αλλάξουν αυτό που ζεις σήμερα. Μην ξεχνάς ότι πολλοί νέοι έχουν τις ίδιες ανησυχίες και μέσα από εσένα τον ίδιο,  μπορούν να ακουστούν, και μάλιστα να λυθούν κάποιες από αυτές.

Βεβαίως, είναι αυτονόητο πως η ενεργητική συμμετοχή στα κοινά δεν συνιστάται μόνο στην πολιτική ή κομματική κινητοποίηση στο πλαίσιο εκλογών, αλλά κυρίως στην δημόσια κριτική πεπραγμένων και ιδεοληψιών, που εκφυλίζουν τον δημόσιο βίο. Σαν νέοι άνθρωποι λοιπόν, που μέσω των σπουδών μας και της δουλειάς μας, αποκτήσαμε ακαδημαϊκή και κοινωνική κατάρτιση, οφείλουμε στους εαυτούς μας και στην χώρα μας να μιλάμε, να διεκδικούμε και κυρίως να στηλιτεύουμε κοινωνικά επιζήμιες αντιλήψεις και πρακτικές, είτε προέρχονται από πρεσβύτερους  πολιτικούς είτε από «νεαροφανείς». Εάν θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι λοιπόν, ας πάψουμε να είμαστε «ιδιώτες».

Κάθε αρχή είναι δύσκολη και θα υπάρξουν κάποια σφάλματα στο ξεκίνημα, αλλά είναι στη φύση του ανθρώπου να κάνει λάθη, να μαθαίνει και ως εκ τούτου, να γίνεται καλύτερος.

Ναι, όλοι είμαστε μία μικρή μάζα μέσα σε ένα μεγάλο πυρήνα, που μέσω της ενασχόλησης με την αρθρογραφία, τον δημόσιο λόγο, την δημόσια δράση etc, είναι πολύ πιθανόν να επηρεάσουμε παντοιοτρόπως τα κακώς κείμενα.  Βέβαια, αυτό είναι στην ευχέρεια και στην επιλογή του κάθε νέου ή αν θέλετε γνώστη της τεχνολογίας.

Εσύ τι λες, αξίζει να ασχοληθείς… εγώ λέω, ΝΑΙ!