Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, η πόλη στολίζεται με λαμπιόνια και οι δρόμοι γεμίζουν από ανθρώπους τους οποίους τους περιβάλλει ένα τεράστιο χαμόγελο ευτυχίας, γιατί;

Γιατί έχουν δίπλα τους τα αγαπημένα τους πρόσωπα και θα περάσουν μία ακόμη χρονιά μαζί.

Εμένα όμως αυτές οι μέρες, πάντα μου προκαλούν ποικίλα συναισθήματα, γιατί πίσω από τα πολυπόθητα Χριστούγεννα κρύβεται και μία δόση δυστυχίας, πολλή ή λίγη δεν ξέρω, γνωρίζω πάντως πως υπάρχει. Υπάρχει αυτή η άλλη πλευρά.. η κρυμμένη και αθέατη! Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που ζουν μονάχοι είτε από επιλογή, είτε γιατί έτσι τα έφερε η ζωή ή νοιώθουν μονάχοι.

Άνθρωποι μονάχοι που ζούν ολομόναχοι, που και για αυτούς λάμπει το φωτεινό αστέρι των Χριστουγέννων, αλλά χωρίς να τους ζεσταίνει την καρδιά καθώς μέσα στην απέραντη μοναξιά τους δεν χωρεί άλλο συναίσθημα. Είναι εκείνοι που η ζωή τους πέταξε στην άκρη, τους στέρησε τα αγαπημένα πρόσωπα και έμειναν μονάχοι να διανύσουν το χρόνο τους  μέσα σε μια θλιβερή μοναξιά και απομόνωση.

Άνθρωποι που έμειναν άνεργοι και βρήκαν καταφύγιο στους παγωμένους δρόμους με μόνη τους παρέα τα αδέσποτα και τον εαυτό τους.

Γονείς που έχασαν τα παιδιά τους, τα Χριστούγεννα τους φαίνονται μία γλυκιά ανάμνηση του παρελθόντος και τώρα τίποτε άλλο παρά ξύσιμο της πληγής.

Φοιτητές που δεν έχουν χρήματα να γυρίσουν πίσω στους γονείς τους, περνάνε μόνοι τους τις γιορτές γιατί και οι φίλοι τους γύρισαν στον τόπο καταγωγής τους.

Αλλά είναι και εκείνα τα πλάσματα που δεν κατάφεραν να αγαπηθούν και να κρατήσουν ανθρώπους κοντά τους.

Τώρα όμως εγώ απορώ γιατί δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο. Να είσαι περιτριγυρισμένος από πολλούς ή λίγους ανθρώπους και να νιώθεις μόνος, ή να είσαι απλά μόνος χωρίς άτομα γύρω σου; Μερικές φορές, ασυναίσθητα απαντάμε το δεύτερο, δηλαδή το να είσαι κυριολεκτικά μόνος είναι χειρότερο από οτιδήποτε άλλο. Όμως, αν σκεφτείς, εάν αναλογιστείς, είναι χειρότερο το πρώτο. Γιατί όταν έχεις γύρω σου άτομα και εσύ νιώθεις τόσο κενό, τόση μοναξιά, σημαίνει ότι κάτι σου λείπει που κανένας δεν μπορεί να σου το δώσει, να σε συμπληρώσει. Και σε τέτοιες περιπτώσεις τι κάνεις; Πώς συνεχίζεις;

Λένε πώς κάθε σου επιλογή φανερώνει την εξέλιξη της ζωής σου. Θα περιμένεις λοιπόν οι αποφάσεις και οι επιλογές να παρθούν από μόνες τους; Γιατί επιλέγεις τις λάθος επιλογές; Και εσύ που θέλεις να μένεις μόνος γιατί το επιλέγεις αυτό; Θα περιμένεις οι άνθρωποι που σε αγαπούν να απομακρυνθούν από εσένα για να βρεις εσύ τον εαυτό σου; Τι θα κάνεις; Θα αφήσεις αυτό το απαίσιο συναίσθημα να σε κυριεύσει; Θα αφήσεις τις κακές σκέψεις να κυκλοφορούν αμέριμνες στο μυαλό σου; Και μέχρι τότε τι; Τι θα αλλάξει; Θα τα βρεις με τον εαυτό σου; Και πόσο χρόνο θα σου πάρει; Και αν τελικά τα βρεις με τον εαυτό σου; Μετά, τι θα γίνει εάν πάλι επιστρέψουν αυτά τα συναισθήματα, αυτές οι σκέψεις; Θα απομακρύνεσαι συνεχώς; Δεν λέω, πάντα θα υπάρχει αυτή η ανάγκη, αυτός ο πολύτιμος χρόνος που θα επιδιώκεις να είσαι μόνος. Όμως, είναι σημαντικό σε αυτό το χρονικό διάστημα να θέσεις τις βάσεις, να καθορίσεις το τι θέλεις, να παλέψεις για αυτά που ονειρεύεσαι και να πετύχεις.

Σκέψου πόσοι άνθρωποι είναι εκεί έξω και περιμένουν για κάτι. Ίσως να ξέρουν τι θέλουν, ίσως να μην ξέρουν τι τους λείπει. Έτσι κι αλλιώς, σε όλους μας πάντα θα λείπει κάτι. Είτε αυτό υπάρχει, είτε έχει χαθεί. Ελπίζω μια μέρα όμως για αυτούς τους ανθρώπους, όλα αυτά να είναι απλά σκέψεις και όχι πραγματικότητα. Γιατί σε όλους μας αξίζει το καλύτερο!

Όπως και να χει. Αν κοιτάξουμε δίπλα μας θα συνειδητοποιήσουμε πως γνωρίζουμε και εμείς πολλούς τέτοιους ανθρώπους, μονάχους, στην δουλειά, στο σχολείο, στην πολυκατοικία…Είναι κοινωνικοί, όμως δεν έχουν ουσιαστικούς φίλους. Και ένα έχω να σας πω:

Αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους αξίζει να τους αγαπάμε λίγο περισσότερο, όχι από οίκτο αλλά επειδή το αξίζουν και το έχουν ανάγκη.