Η στρουθοκάμηλος λένε πως χώνει το κεφάλι στο χώμα για να μη βλέπει τον κίνδυνο που έρχεται. Ή ίσως γιατί έχει την αυταπάτη πως έτσι δεν τη βλέπουν. Κάπου πήρε τ’ αφτί μου πως τούτη η ιστορία είναι μύθος. Το κακόμοιρο το ζώο κατεβάζει ολόκληρο το σώμα χαμηλά προσπαθώντας να φτάσει το κεφάλι κοντά στο έδαφος. Προσπαθεί να μειώσει έτσι την ορατότητα που ‘χουν προς δαύτο τα θεριά που επιχειρούν να το κατασπαράξουν, καθώς έτσι στρουμπουλή όπως είναι μοιάζει περισσότερο με αμμόλοφος και τα μπερδεύει. Άσε που κιόλας συνήθως τρέχει και κλοτσά τον εχθρό.

Παρεξηγημένο ζώο, λοιπόν. Το ‘χουμε στο μυαλό μας ως δειλό και χαζό με άρνηση πραγματικότητας. Ή μάλλον το έχουμε στο μυαλό μας ως ένα ον που αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα ώστε να την αποφύγει. Χώνοντας το κεφάλι στο χώμα ο κίνδυνος δε θα φαινόταν να πλησιάζει. Κι έτσι το ζώο για λίγο έστω θα ζούσε σε μια πλασματική πραγματικότητα άνευ κινδύνων. Μια παροδική ελάχιστη απομίμηση ευτυχίας. Το ζώο καθώς φαίνεται, όμως, ξέρει πως κάτι πλασματικό δεν είναι μόνιμο. Κι έτσι προτιμά να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο προσπαθώντας να ξεφύγει ώστε να κερδίσει τη ζωή και τη μόνιμη ευτυχία.

Βλέπεις να έρχεται μια απειλή. Δεν είναι δα και σπάνιο μιας κι οι απειλές βρίσκονται σε αφθονία γύρω μας. Σίγουρα ευχάριστο δεν είναι. Και σίγουρα κάπως πρέπει να αντιδράσεις. Η αγαπητή στρουθοκάμηλος σου ‘χει δώσει δυο επιλογές. Επιλογή πρώτη: χώνεις το κεφάλι στο χώμα. Κάνεις σαν να μην υπάρχει η απειλή. Αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα διαφορετικά ώστε για όσο προλάβεις να μην την αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο. Βιώνεις ορισμένες στιγμές ξεγνοιασιάς κι ευτυχίας και πλανάσαι πως ίσως αυτή η ευτυχία διαρκέσει. Έτσι, λοιπόν, δειλά και σιωπηλά προσπαθείς να ξεγλιστρήσεις μέχρι που απειλή σε βρίσκει και σε αποτελειώνει.

Επιλογή δεύτερη: αντιδράς. Το ζώο είναι απλώς ζώο γι’ αυτό τρέχει, κλωτσά και καμουφλάρεται. Εσύ -μάλλον- είσαι άνθρωπος, επομένως έχεις μεγαλύτερη γκάμα κινήσεων. Πρωταρχική ο λόγος που έτυχε να σου δοθεί ως δώρο. Κι ο λόγος που αναφέρεται στη φωνή σου μα κι ο λόγος του μυαλού σου, η λογική. Σκέψου, λοιπόν, και συζήτησε. Κανένα πρόβλημα δε λύθηκε από μόνο του. Και συνήθως ένα πρόβλημα αφορά πάνω από έναν. Γι’ αυτό, πάρε αλαμπρατσέτα το άλλο πρόσωπο και καθίστε να τα βάλετε σε μια σειρά τα πράγματα. Μα είναι κι αυτές οι απειλές που δεν έχουν χώρο για διάλογο. Τι να πεις όταν χάνεις έναν αγαπημένο άνθρωπο από τη ζωή για παράδειγμα; Γι’ αυτό έχεις τη λογική, η οποία προστάζει δράση-αντίδραση. Και σ’ αυτή την περίπτωση η απειλή θα σε βρει. Μα ίσως να μην σε αποτελειώσει. Κι ίσως η ευτυχία να έρθει αργότερα και να ‘ναι μόνιμη και να την έχεις κατακτήσει μέσω της δράσης σου.

Ποια επιλογή τελικά θα κάνεις; Θα φερθείς όπως νομίζουμε ότι φέρετε το ζώο ή όπως φέρετε πραγματικά; Άρνηση, προσαρμογή, δράση; Η πραγματικότητα δε θα αλλάξει μόνο επειδή την άλλαξες μέσα στο κεφάλι σου. Γι’ αυτό καλύτερα να την αντιμετωπίζεις ακριβώς όπως τη βλέπεις.